Menningartengd ferðaþjónusta – tangó vs. torfbæjir

Síðustu ár hefur starfsvettvangur minn verið varðveiðsla og miðlun menningararfleifðar á Íslandi. Þó að safnastarf snúist um miklu meira en bara ferðaþjónustu þá er hún vissulega hluti af því. Tískuhugtakið “menningartengd ferðaþjónusta” framkallar að vísu grænar bólur og kröftug viðbrögð meðal safnmanna sem finnst að áhersla stjórnvalda á það á kostnað annars faglegs safnastarfs sé of mikil. Klárlega eitthvað til í því þó ég sé, eins og oft áður, manneskja sem vill sætta sjónarmið beggja enda hafi allir aðilar eitthvað til síns máls. Hér er tangó-inn stóriðnaður og hreyfiafl í ferðaþjónustunni, veltir milljónum á milljónum ofan á hverju ári. Tangótúristar eru margir, fólk sem kemur til að læra “alvöru” tangó og kynnast honum þaðan sem hann er upprunninn. Fullt er af sýningum og í hverri þeirra er, að sögn, hægt að kynnast ALVÖRU tangónum þar. Fjöldi listamanna vinna við þetta, dansarar, tónlistarmenn, kennarar, veitingastaðir, barir og milongastaðir eru fjölmargir, útgáfa tónlistar er mikil og svo mætti lengi telja. Smekkur manna er mismunandi og framboðið miðast við það. Sumt er eingöngu ætlað “túristum” en ekki má gleyma því að fjöldi heimamanna stundar líka tangó í mismunandi formi sér til ánægju og yndisauka.

Í gær var mér óvænt boðið á eitt helsta tango-show borgarinnar. Á veitingastað sem heitir Café de los Angelitos  er á bakvið aðalveitingasalinn annar salur með sviði. Veggir eru ljósblámálaðir í hinum argentíska lit með gullskreytingum. Langborð eru í salnum og þar fær fólk víst heljarinnar máltíð áður en kemur að sýningunni sjálfri (ég borðaði ekki). Þjónar eru klæddir í voða múnderingar og allt voða flott og fínt. Ég er með sérstaka heimtilbúna “snobbað niðurá við” andúð á hlutum sem of túrismaðir. Þannig að ég var ekki með allt of miklar væntingar. Þetta var samt gaman, dansararnir voru flestir nokkuð góðir, kannski aðeins of kóreografað fyrir minn smekk (en erfitt að gera það ekki í svona sýningu), söngvarar voru tveir, hann var góður og hún sem átti víst að vera stjarnan alveg hrikaleg að mínu mati. Hljómsveitin hins vegar stórgóð.  Búningarnir mis hallærislegir og nóg af flottheitum og mjög sjónrænt. En allt í allt fín skemmtun og ég er glöð að hafa séð þetta, þó ég sé ekki sjálf að leitast eftir þessari gerð af tangóferðaþjónustu. Get hins vegar ekki neitað því að ég er tangótúristi, að minnsta kosti að hluta til.

En hvort er meira sexí – tangó eða torfbæjir? Svari hver fyrir sig.

Fengið að láni frá: http://www.cafedelosangelitos.com/img/paginas/8/galeria/big/15.jpg

 

Tangó – 1. hluti

Nú er ég búin að vera hér á morgun í sex vikur! Rosalega líður tíminn, segi nú ekki meir. Það hlýtur þá vera kominn tími á tangófærslu. Ein af stóru ástæðunum fyrir því að ég valdi Buenos Aires. Það er bara spurning hvar skuli byrjað, það er af svo mörgu að taka að mér hálfpartinn fallast hendur. Byrjar maður þá ekki bara á byrjuninni og hleypur hratt yfir sögu?

Þarna má sjá leigusala minn og tangókennara, hana Vivi í fallegum dansi með fyrrverandi manninum hennar.

Uppruni tangósins er ekki meðal efri stétta Buenos Aires heldur voru það evrópskir og afrískir innflytjendur hafnarborgarinnar sem tóku fyrstu skrefin – á hóruhúsum borgarinnar á síðustu árum 19. aldarinnar. Oft voru það karlmenn sem dönsuðu hvor við annan til að láta tímann líða meðan beðið var eftir vændiskonunum. Þannig að dansinn var frekar illa þokkaður meðal heldri borgara. Það var ekki fyrr en tangóinn sló í gegn í París uppúr 1910. Það var með það eins og margt annað, það er ekki fyrr en það þykir flott í útlöndum að það er viðurkennt heima fyrir.  Hin gullna öld tangósins er talin vera u.þ.b. frá 1930-1950. Þá kom fram á sjónarsviðið gulldrengur mikill, Carlos Gardel, sem ásamt fleiri tónlistarmönnum og dönsurum lyfti listforminu í nýjar hæðir og vinsældir tangósins urðu meiri en nokkru sinni fyrr.

Frá gullöld tangósins í Buenos Aires

Þá tók við verri tíð, þeir sem stóðu að valdaráninu 1955 sem kom Perón reyndu að “banna” allt sem Perón stóð fyrir. Tangó var eitt af því og margt frægðarfólk tangósins studdi Perón dyggilega og var jafnvel fangelsað eða sett út af sakramentinu.  Einhver lög voru bönnuð og ýmislegt var gert sem gerði fólki erfitt að stunda tangó, útgöngubönn, bönn við því að fólk safnaðist saman og fleira. Þá voru sett lög sem bönnuðu aðgengi unglinga að næturklúbbum – en á hinn bóginn var mismunandi hversu vel þessum lögum var framfylgt. Í tangóklúbbum var þeim fylgt eftir dyggilega á meðan klúbbar sem spiluðu Rock n Roll bjuggu við slakara eftirlit. Þar með hætti unga fólkið að sækja tangóklúbba sem leiddi til þess að það lærði ekki dansinn ens og áður og heilu kynslóðirnar töpuðu þekkingu á dansinum.

Eftir fall herforingjastjórnarinnar 1983 hófst endurreisn tangósins. Nýtt fólk sem aldrei hafði dansað áður vildi læra auk þess sem gömlu brýnin tóku aftur fram skóna. Dansinn var hluti af þjóðarímyndinni og sjálfsmynd fólks, ekkert er argentískara er tangó (nema kannski nautakjöt og Maradona). Ekki leið á löngu þar til hann fór einnig að spila mikilvægt hlutverk í ferðaþjónustu en fjöldi fólks kemur árlega til að læra dansinn auk þess sem Tango-show (where you can see the REAL TANGO) eru ófá.  Einhverjir vilja halda að hann sé orðinn útþynntur, sumir segja að það sé fólk í lægri stéttum þjóðfélagsins sem stundar hann og eins og um allt eru skiptar skoðanir.

Hér má sjá mynd frá nokkurs konar neðanjarðartangóstað sem kallast La Catedral og er staðsettur í gömlu, niðurníddu iðnaðarhúsnæði.

Þannig að ég er einn af tangótúristunum. Búin að vera hér í sex vikur og nýt þess í botn. Fer 2-3 í vikur á svokallaðar æfingar þar sem slatti af fólki kemur og allar dansa við alla undir eftirliti kennara. Svo er ég byrjuð að fara í prívattíma líka, læri heilan helling af því. Í dag fékk ég í fyrsta sinn svona endorfínkikk í tíma, finn að ég er taka framförum og er ekki alger illi lengur. Langt í að ég verði framúrskarandi góð en … eitt skref í einu. Kennarinn minn hældi mér og sagði að ég gæti hugsanlega kennt í framtíðinni og tók fram að hún segði það alls ekki við marga. Þannig að ég er voða montin núna. Kannski held ég bara tangónámskeið á Seyðis við tækifæri.