Í gær fór ég og skoðaði mig um í Belgrano. Þetta er eitt af hverfum borgarinnar en ég er óskipulega að reyna að heimsækja þau sem flest. Gaman hvað þau eru mismunandi. Belgrano er hverfi þar sem efri millistéttin býr og þar eru líka margar verslanir. Þarna voru hús með görðum og meiri gróður en í næsta nágrenni við þar sem ég bý. Til að komast þangað þurfti ég að taka Subte – neðanjarðarlestina hér. Fyrst niðrí bæ með rauðu línunni (B) og svo skipti ég yfir í þá grænu minnir mig,en Belgrano er svona í útjaðri borgarinnar án þess að teljast úthverfi enn. Subte er merkilegt fyrirbæri, sem Íslendingur frá lestarlausu landi þá finnst mér alltaf visst ævintýri að ferðast í lest. Kerfið hér er eldra og ekki eins þróað og t.d. í London og París en virkar vel. Lestirnar eru oft á tíðum yfirfullar. Í gær var mjög mikið um fólk að reyna að selja og betla. Í gær var það tónlistarmaður að selja diskinn sinn eftir að hann spilaði fyrir farþegana, strákur að selja penna, móðir sem ýtti fjölfatlaðri dóttur sinni í hjólastól í gegnum vagninn og blindur ungur maður. Ég á erfitt með að venjast þessu en hvað á fólk að gera? Sósíalíski draumurinn um jöfnuð fyrir alla er þvi miður víst bara það, draumur.
En já, Belgrano. Ég kom upp á yfirborð jarðar á stað sem ég hef aldrei komið áður á. Mikil verslunar- og umferðargata, fólk útum allt og nauðsynlegt að halda fast um rennilásinn á töskunni sinni. Í stað þess að taka upp kortið og reyna að átt mig nákvæmlega á hvar ég væri ákvað ég bara aðeins að rölta um. Settist á kaffihús og fékk mér samloku og reyndi að anda að mér stemmningunni. Kíkti svo á safn – fyrsta safnið sem ég fer á. Það var tileinkað spænskri list en einnig voru þar sýningar tveggja núlifandi listamanna og frábærlega fallegur garður í andalúsískum stíl. Ég var nokkuð dugleg í þessari safnaheimsókn, gat að einhverju leyti horft á safngripina og það sem var til sýnis í stað þess að spá í lýsingu, upplýsingaspjöldum, þýðingum, sýningarkössum og allri praktíkinni sem ég horfi oft á.
Hér á eftir koma myndir af verkum eftir listakonu sem ég því miður náði ekki nafninu á. Hennar þema var að einhverju leyti “það eru alltaf einhverjir að brjóta/eyðileggja og aðrir að gera við og byggja upp”. Boðorðin 10 á vaxplötunum, brotin og samansaumuð aftur fannst mér flott verk. Því miður var það í glerkassa (úr plexígleri) sem gerði erfitt um vik að taka góðar myndir af því. Þá eru myndir úr garðinu fallega, m.a. af sérstöku tré sem ég þarf að athuga betur með og orm sem börn bjuggu til á safnanótt fyrir viku (góð hugmynd fyrir safnafólk!!!!)
This slideshow requires JavaScript.
Svo hitti ég íslenska stelpu sem er hér au-pair hjá íslenskri fjölskyldu og við löppuðum í kínahverfið. Þar eru frábærar búðir og stórmarkaður með vörum sem maður veit mest lítið hvað er. Þar má líka kaupa besta fisk bæjarins, við fengum báðar flash back heim af fiskiilminum (hún er frá Sigló).
Kvöldið var svo tangókvöld, fyrst dansæfing og svo tónleikar.Bandið heitir 34 Puñaladas og samanstendur af fjórum gítarleikurum og söngvara. Þeir spila bæði frumsamda tangótónlist og annarra í sínum útsetningum. Myndirnar eru crap en þetta var mjög gaman.
Allt í allt, góður föstudagur í Buenos Aires
